Po tym jak Loki (Tom Hiddleston) solidnie nabroił w Nowym
Jorku (co mogliśmy obejrzeć w „Avengers”), Thor (Chris Hemsworth) wraz ze swoją
grupą zaufanych wojowników, a za razem wiernych przyjaciół, postanawia
zaprowadzić pokój w 7 światach, których nazw za cholerę nie pamiętam. W każdym
bądź razie nasz blond włosy brodacz nie opieprza się, ani nie wyleguje w łożu z
Jane Foster (Natalie Portman). Wprost przeciwnie, ma ręce pełne roboty. W końcu
kto jak kto ale przyszły Król Asgardu musi wykazać się odwagą i męstwem aby
zasiąść na tronie i godnie zastąpić Odyna. Co do panny Foster, to bidulka nie
widziała naszego bohatera od blisko 2 lat.
Polska nie ma szczęścia
do premier filmów wybitnych, takich które gotów jesteśmy zapamiętać na długi
okres czasu. Takich, o których mamy ochotę dyskutować ze znajomymi. A takim
właśnie filmem jest „Wyścig” Rona Howarda, który to obraz premierę w naszym
pięknym nadwiślańskim kraju ma aż trzy miesiące po naszych zachodnich
sąsiadach. Powoli robi się to po prostu smutne. Ja rozumiem, filmy niszowe mogą
mieć swoje opóźniania, ale film takiego reżysera jak Howard i z taką obsadą?
Toż to nie wypada. A czemu nie wypada? O tym poniżej.
Joseph Gordon-Levitt jest naprawdę bardzo dobrym aktorem,
co do tego nie ma najmniejszej wątpliwości. Pytanie na które postaram się
odpowiedzieć brzmi: „Jakim jest reżyserem?” jest to nie pierwszy przypadek w
Hollywood, kiedy aktor staje po drugiej stronie kamery. Najlepsze przykłady to
chociażby Clint Eastwood, czy znacznie młodszy Ben Affleck. Obydwaj panowie z
powodzeniem spełniają się po obu stronach obiektywu. Obydwaj też mają na swoim
koncie Oscary za produkcje których są ojcami. Czy do tego grona w przyszłości
ma szansę trafić nasza dzisiejsza gwiazda? Myślę, że tak. Myślę też, że ma w
sobie wszystko co potrzebne jest do osiągnięcia sukcesu na stołku reżyserskim.
Gordon-Levitt jest jeszcze młody, przed nim jeszcze wiele pracy ale już teraz
wygląda to bardzo obiecująco.
Rok 2013 przyniósł nam do tej pory kilka
naprawdę porządnych produkcji sci-fi. Do ich grona wypadałoby zaliczyć
chociażby „Pacific Rim”, „W Ciemność. Star Trek”, „Niepamięć”, „Elizjum”, „Riddicka”
czy „Grawitację”. O wszystkich tych filmach możecie przeczytać teksty na moim
blogu. Jednakże ja nie o tym. Głównym tematem jest „Gra Endera”. A konkretnie film
na podstawie książki Orsona Scotta Carda, która to określana jest mianem jednej
z najlepszych powieści science fiction ostatnich kilkudziesięciu lat. Książki nie czytałem więc
ciężko mi się będzie w jakikolwiek sposób odnieść do niej w tej recenzji.
Będzie to ocena bazująca tylko i wyłącznie na moich odczuciach po kinowym
seansie tegoż filmu. Filmu za którego reżyserię odpowiada Gavin Hood. Gość,
który powiedzmy sobie szczerze spieprzył „X-Men Geneza: Wolverine”. Trochę się
bałem tego co dostanę po jego nowym dziele, lecz z czystym sumieniem
oświadczam, że Hood wyciągnął wnioski po poprzedniej porażce i stworzył naprawdę
bardzo dobrą adaptację powieści Scotta Carda.
